| |
|
پنجشنبه 1 بهمن ماه سال 1388 |
|
دیگر اشعار من |
میتوان 
|
|
| |
|
چهارشنبه 30 دی ماه سال 1388 |
|
دردحسرتُ غم |
|
|
| |
|
شنبه 12 دی ماه سال 1388 |
|
ثانیه ها |
ساعتها ثانیه دارند اما ثانیه ها برایم دقیقه است دقیقه ها ساعتها طول میکشد ومن درانتظار دیدن رویت ایستاده ام اما چرا ؟ ثانیه ها ثانیه نیست . ساعت است ؟ اگرثانیه ساعت بود باید سالها درانتظار بمانم برای دیدن روی تو من که توان انتظار حتی لحظه ها راندارم چگونه سالها درانتظار بمانم ؟ ای کاش ثانیه ها همان ثانیه بود !!! s@rv |
|
| |
|
شنبه 12 دی ماه سال 1388 |
|
تاکی ؟ |
|
|
| |
|
شنبه 12 دی ماه سال 1388 |
|
زندگی درخواب است |
آسمون گریه نکن ابراتو باز کن آسمون اسمون کا رما قصه شده ، قصه ها غصه شده همه جا دردو غمُ گریه شده همه در ماتمُ غم ، همه دور ازدل هم همه جا تاریکی همه جاخاموشی این گلستان بی گل ،عشق دربوته غم این قفسها بسته، گشته بلبل خسته پروبالش بسته تا به کی ناله وفریاد کند کس نباشد که دل غمزده اش شاد کند علف هرز روئیده دراین دشت ودمن چهره ها افسرده چشمه ها خشکیده جای هر آب سرابی دیگر نا امیدی برسر خشک گردیده درخت ، میوه ها گندیده شمع درآتش خود میسوزد گل وپروانه جدا گشته زهم آشیانها شده خاک ، سینه ها غم شدو درد شب وتاریکی شب خنده کنان،همه درجشن سرور ماه پنهان پس ابر،ابر پوشیده زمان جای شادی همه غم ،چشمها خسته زباریدن اشک پلکها خسته شده خوابیده عشق درحسرت یک بوسه گرم بادو طوفان همه شب زوزه کنان ، مینوازد دل شب صید افتاده به دام، دردلِ کوهُ کمر خانه ها ویرانه ،عشق بی سامانه مویه دارد دلها واژه ها فرسودِه اززبان افتاده هیچکس نیست درجوشُ خروش همه جا خاموشی همه دربیهوشی آسمان اشک مریز ، تودگر گریه نکن دل ما سیراب است ، زندگی درخواب است s@rv |
|
| |
|
شنبه 5 دی ماه سال 1388 |
|
خسته ازچشمم شدم |
درخودم امروز من گم گشته ام ، من دگر ازهردو چشمم خسته ام او نمی خواهد که پیدایم کند ، من بگو دل بروفایش بسته ام شب که شد خاموش میبندددرش ، تا ندانم من چه آمد برسرش روزو شب دنبال رسوائی رود ، من نمیدانم چه باید آخرش جای او درگونه های من بُوَد ، غصه هایش درکنارمن خُورَد تا شکستی میرسد ازراه عشق ، بی مروت گونه هایم ترکند من ازاین احوال او افسرده ام ، غم شده کارم سراسر غصه ام ناامیدم من که باشم پیش او ، من چرا دل برجمالش بسته ام پس چه حسنی دارداین چشمان من ، غیر باریدن دراین سیمای من کاش خالی مینمود این خانه را ، من نمیخواهم که باشد پیش من من که خود گم گشته ام درحال خود ، باز حیران گشته ام ازکار خود اوشده سرباراین رخسار من ، بی خبر هستم ازاین دنیای خود اونمی خواهد وفا داری کند ، تا کمی در غصه ها شادم کند دلفریبی کارهرروزش شده ، او نشسته تا که رسوایم کند گرکه گم گشتم تو رسوا میشوی ، دردل این غصه ها گُم میشوی کس نمیسوزد دلش برحال تو ، بازهم درغم تو گریان میشوی پس بیا یک دم کمی اندیشه کن ، جا هلی برکن تو راهی پیشه کن بس کن از عیاشی این روزگار ، کم دراین دنیا توخواری پیشه کن s@rv |
|
| |
|
شنبه 5 دی ماه سال 1388 |
|
آبستن غم |
 چراباید برای لحظه هایم من همیشه درغم واندوه باشم چرا باید به تنهائی دراین دنیا همیشه من بسان کوه باشم چرا درمان نگردد درد تنهائی دراین غربت که میدانم که باید تا ابد درفکر غمهای فراوان دگر باشم مگر جز عشق ودلداری چه کردم من دراین دنیا که باید این چنین درسایه غمها اسیرو دربدرباشم چرا باید بسوزد این دلُ هرگز نگویم درد جانسوزم تنی آلوده ازدردُ پریشان حالُ من هم درفغان باشم پریشانم ازاین نامهربانیها پشیمانم ازاین الفت که دردل پرورانیدم که امروزهم چنین باشم گناه من چه بود تنها برادرراگرفت ازمن که امروزم بجای بوسه برصورت به سنگ قبر او باشم برادر راگرفت این روزگار تلخ ونا عادل پدرهم عزم رفتن کرد. تا که دیگر بی سخن باشم چه حاصل بود ماندن در جهان تلخ وناکامی نمیشد من به جای او. هم راز برادر یا پدر باشم بیا ای آسمان بس کن ازاین ظلمی که میباری که من آبستن غمهای فردای دگر باشم s@rv |
|
| |
|
شنبه 5 دی ماه سال 1388 |
|
خسته |
خسته ام از هرچراغی روشنی بخشد دل من ازخزان زندگانی اززمین ازآسمانها از همه آنها که گاهی میشوند دایه برایم ازنگاه بی تفاوت سایه اندازد تن من ازهمه آنها که روزی مهربان بودند برایم ازتو ازاو حتی ازخودمن خسته گشتم از نگاه بی نگاه آشنایان خسته ام ازخواب شبها .بامداد بی تفاوت خسته ازماه وستاره ابرهای پاره پاره خسته ازآمد شدن ها خنده های کودکانه خسته ازجورزمانه .خسته ازاین آشیانه خسته ازاین اشکهای عاطفانه نغمه های بادروغ عاشقانه خسته ازبرگ درختان ازصدای بادوطوفان قایق درهم شکسته ساحل درغم نشسته ازنگاه آهوی دردام مانده ازتظاهر از ریا تا زنده هستی درعزای مرگ تو ماتم نشستن ازنگاه و ظلمها برمستمندان ازهوسها ازگناهان ازنگاه دختری گریان وخسته ازبرای لقمه نان دلها شکسته ازمی و میخانه رفتن تا فراموشت شود چیزی که هستی خسته ازایام هفته . شنبه تاپایان هفته روزها ظلمت به مردم شبها مسجد نشستن خسته ام ازآنچه گفتم چون نباشد طاقت من دیدن این دردو غمها گوشه ای پنهان نشستن s@rv |
|
| |
|
دوشنبه 30 آذر ماه سال 1388 |
|
باغبان |
باغبان با گل فروشم عهد بست ، تا بچیند شاخه شاخه حاصلم نو نهالی بودم اندر باغ او ، رشد کردم شاد کردم جان او گل شدم با غنچه های ناز وباز ، حال گشتم من اسیر دست او تیغ برا میزند برپیکرم ، او بچیند برگ برگ خاطرم میدهد من را به دست دیگران ، تا فروشندم مرا بااین وآن ریشه ام درخاک ماند من دربدر ، دردرون ظرف آبی بی اثر بچه ها تا میرسند درپای آن ، برگهایم را بچینند بی امان ریشه من درگلستان خشک شد ، پیکرم درظرف آبی زشت شد تا جوان بودم درون ظرف آب ، غرق بودم دردل آب وگلاب پیرگشتم زاردرآن ظرف آب ،کی توانم چشم بندم سوی خواب تا که خشکیدم مرا دورم کنند ، ازمیان جمع خود بیرون کنند من که روزی درگلستان گل شدم ،حال درپس کوچه ها پرپر شدم s@r |
|
| |
|
دوشنبه 30 آذر ماه سال 1388 |
|
اشک غم |
عشقُ شیدائی که برقلبم نشست ، من به سختی آن بیاوردم بدست این غم هجران که برجانم نشس ، بی خبر گشتم زدنیا هرچه هست من پریشان حالُ حیران گشته ام ، این چه دردی بود بر کامم نشست ناامیدی سرزده دنیای من ، قصه من همچو یک افسانه است تا که شد تنها دل رسوای من ، اشک غم برچهره ی زارم نشست تا به کی پرسم من از احوال او ، او نمیداند که قلبم را شکست ضربه زدبرجان و بر پیمان من ، خود میان جمع دلداران نشست شمع بزم اینُ آن شد بی خبر ، چون نمیداند که پشتش آتش است شمع چون آخرشودشب میرسد ، روز رسوائی برای او بس است گل چو پرپر شد بسان خار گشت ، او چه میداند گلی بی ریشه است s@rv |
|
| |
|
دوشنبه 30 آذر ماه سال 1388 |
|
خاطرات کودکی |
خاطرات کودکی رویا شُده . جای پندُ غصه دردلها شُده بچه بودم یاد آن دوران به خیر. کارمن اصلا نبوددر کار خیر بچه بودم درکنار بچه ها . کارمان آزاربوددر کوچه ها سینما رفتن بجای مدرسه .نمره صفرِ حسابُ هندسه روز شب درکوی دربرزن شدیم .یا مزاحم راهِ این مردم شدیم خادم آن مسجدِ نزدیک ما . آهُ نفرین میدمید برروح ما عاصی از دستم شدند همسایه ها . میشکستیم ما تمام شیشه ها فحش ها خوردیم ازاین همسایه ها . چون بدیدند شیطنت درکار ما گاه باچوبُ کتک دنبال ما . گاه نفرین ها کنند برجان ما چون زمان بگذشت من برنا شدم . ازبرای زندگی دانا شدم مادرم ازحال من عاصی شده . دربدر درکوچه ُ صحرا شده سن رسید جائی که سربازی کنم . ازبرای میهنم کاری کنم تا لباس سبز براین تن رسید . خدمت سربازی ام پایان رسید ترس ووحشت خیمه زد برجسمُ جان.من فراری گشتم ازآن پادگان آمدم بار دگر با مادرم . درکنار این همیشه یاورم مادم گفتا برو همسر بگیر . تا نباشد چهرات افسرده پیر بالباس قرضیِ همسایه ها . پُز بدادم درمیان بچه ها من شدم دامادشادو سرفراز . تا کنم با همسرم رازونیاز اونمیدانست کارو پیشه ام . داغ جان سوزی رسید برسینه ام تا که فهمید ازبرش بیرون شدم . باز هم درزندگی تنها شدم من خریدم یک کتاب شاعری. تا نویسم شعرهای بهتری شعراون شاعر درون شعر خود . تا بسازم شعری دراشعارخود شعرها گفتم برای دیگران . تا بخوانند ازبرای این وُ آن مرحبا گویان بخوانند شعر من .نام استادی نهند برنام من مادرم با چوب تر میزد سرم . ترکه ها میزد به جانُ پیکرم بچه جان کی شعرپایان میرسد . تا شوی کاری که نانی هم رسد شاعری هم باز پایانش رسید . غصه ازسر تا بدامانش رسید گاه سرگردان درون کوچه ها . یاد دورا ن قدیم با بچه ها بچه ها هریک سرکاری شدند . صاحب اموالُ پیکانی شدند کس جواب این سلامم را نداد . پول خُردی بهرنانی هم نداد حال برای دیگران بیل میزنم. یا نشینم پُک به سیگارمیزنم کس نداند کارو این احوال من . گر بدانند وای براحوال من s@r |
|
| |
|
شنبه 21 آذر ماه سال 1388 |
|
توباشی پیش من |
|
|
| |
|
دوشنبه 16 آذر ماه سال 1388 |
|
کار بلبل |
کار بلبل خواندن آواز شد* تا که او با یار خود هم ساز شد او بخواند یار شیدائی کند * تا بگیرد کامُ رسوائی کند تا نفس دارد بخواند درقفس* مست گردی ازصدای این نفس گل برقصد با صدای نرم او* شمع روشن بانوای گرم او پرزند پروانه گرد حال او* آسمان گریان شود ازکار او او بداند چیست د رآوازاو* نیست شیدائی دراین آوای او کس ندارد ازدل وحالش خبر *آنقدر خواند که گرددخسته تر چون توانش ناتوان شدخسته شد *او نِشیند. چون دهانش بسته شد کار او دیگر به آخر میرسد *جان او دیگربه پایان میرسد تا صدا دیگر نباشد درنفس* نیمه جان پر میزند دراین قفس چون نباشد درکنارش هم نفس * تا که شاید آیدش یک دادرس دادرس درحال شیدائی بود* بی خبراز حال این بلبل شود شورِعشقُ عاشقی درکام او* مرگ بلبل را نبیند چشم او خون بلبل از قفس بیرون رود* اشک گل برسینه صحرا خَزَد شمع خاموش است دردامان او* پر زند پروانه گرد جسم او دم به آخر میرسد شب میرود*مرگ بلبل. قصه آخر میرسد s@rv |
|
| |
|
دوشنبه 16 آذر ماه سال 1388 |
|
دزدانه مرا بنگر |
دوباره به پشت شیشه های کبود خانه بیا دوباره مراازکنارپنجره ات نگاه کن چراغ خانه خاموش است ولی من تکرار رفت وآمدنت را ازپشت شیشه های کبود میبینم که چگونه آرام وبه هربهانه میگذری تا برخموشی ام نظاره کنی برو وباز به هربهانه بیا ودزدانه مرا بنگر که چگونه ساکتُ خموش دراین سرمای جان سوز درانتظار توهستم هنوز تو رفتیُ بازدوباره بیا که میلرزم ازتب وسوز وبازدرانتظارم که توبازآئی ببینم تورا که دزدانه مرامینگری وتو این بار نظاره گرسایه ام باشی که درامتدادشب محو می شود s@rv |
|
| |
|
دوشنبه 9 آذر ماه سال 1388 |
|
تقدیم به همسرم |
همسرم ای مونس شبهای تارم *ای که بهردیدنت من بی قرارم ای پناهم . گرنباشی بی پناهم *همسرم ای هم نوای ناله هایم ای امیدزندگیُ معبد مهرو صفایم *ناخدایم . گرچه بی مهرووفایم ای سفیدی بخش شبهای سیاهم *همسرم ای نغمه خان بچه هایم ای نگین برانگشتراین دستهایم *همسرم ای رازدار قصه هایم ای شریک دردها وغصه هایم * کاش میشد این سفر کوتاه گردد غم درون سنیه ی من شاد گردد *انتظارم تا توبرگردی به خانه گرم گرد د چون گذشته آشیانه *محوگردد دیگر این اشک شبانه تاسرایم من برای تو ترانه *سربه دامانت نهم بااین بهانه بی خبرگردیم زغمهای زمانه* سردهیم آن نغمه های عاشقانه بوسه بارانت کنم من دلبرانه * تک درخت خشک من چون زدجوانه زندگی گرددبرایت شادمانه * گرنبا شی زندگی بی تو خزانه **** هرچه میگردم نمی یابم گلی بهتر زتو - هرگلی را می پسندم خار پهلوی تواست |
|
| |
|
جمعه 6 آذر ماه سال 1388 |
|
دل مُرده |
|
|
| |
|
جمعه 6 آذر ماه سال 1388 |
|
اسیر چه عشقی؟ |
|
|
| |
|
پنجشنبه 5 آذر ماه سال 1388 |
|
همین هستم |
|
|
| |
|
پنجشنبه 5 آذر ماه سال 1388 |
|
طاقت دوری |
|
|
| |
|
سه شنبه 3 آذر ماه سال 1388 |
|
کاش میشد |
|
|
| |
|
سه شنبه 3 آذر ماه سال 1388 |
|
ای شمع |
|
|
| |
|
شنبه 30 آبان ماه سال 1388 |
|
دست سرنوشت |
|
|
| |
|
جمعه 29 آبان ماه سال 1388 |
|
تنهائی |
تنهائی غم نیست اما تنهائی غصه هست تنهائی سکوت انسان است گاه باغم .گاه بی غم . وگاه آرامش تنهائی گاه زائیده دروغ هاست تنهائی گاه درزندان است زندانی که درش بی گناهی خفته تنهائی گاه اسارت انسان است به دست خود تنهائی گاه سرگردانی دریک کوره راه است تنهائی هرگز تنها نیست درتنهائی تنها جسمت تنهاست روحت . فکرت واندیشه ات بادیگریست زیرا درتنهائی به آنچه داری ونداری می اندیشی گاه تورا محکوم به تنهائی میکنند وگاه برای فرارازخود تنهائی وزمانی آرامش روح وروان وقتی درتنهائی درانتظاری پس تنها نیستی تنهائی تجربه تنها بودن نیست تنهائی با دیگری زیستن درتنها ئی ست تنهائی دروغ وراستی هاست که درهم یکی شدند واین احساس ماست که درتنهائی تنها هستیم s@rv |
|
| |
|
پنجشنبه 28 آبان ماه سال 1388 |
|
دل بریدن |
نمی شود زمستی ومیخانه دل بریدو برفت کجا روی چو شمع مرده که نورش به بادرفت نمیتوان به بزم دوستان خودروکنی که میدانی چراکه افسرده د ل شوی و آنجا نمی مانی دل ازفراق یار بی وفا ی خودچوبرکندم دوباره درغم بی کسی خود فرو ماندم زحسرت این روزگار شوروشوم گریانم ندانم دراین غربت غریب به که دل بندم دیار عشق و امیدپر از رنج و بی وفائی بود هر آنکه دل بریدم ازاو درش جفائی بود دمی تو باده بریزوبنوش تا که خوش باشیم که ماهمیشه اسیراین دل تنهای خود باشیم s@rv |
|
| |
|
پنجشنبه 28 آبان ماه سال 1388 |
|
رنگها |
کاش همه رنگها یکی بود نه سفید ونه سیاه نه بنفش ونه گلی کاش اینهمه رنگ یکی میشد جای رنگ تودلها مهربونی میشد همه دعوا سر این رنگها دارن یکی آبی .یکی قرمز یکی زرد خوش بحال ما که باشیم یک رنگ نه به این رنگ نه به اون رنگ دیگه کاری نداریم قلب ما سفید چون تور عروس عشق عالم تو دلم نقش ببست اینهمه غصه رنگها نخوریم عشق خود اسیر غمها نکنیم تا به کی اسیر این حرف ها باشیم تا به کی دیگرون ورنگ بکنیم نمیخوام رنگی باشم نمیخوام عاشق دلتنگی باشم تو ی این دنیا دورنگ وجود داره یاسفید باشه یا رنگ مشکیه توی جشن وعاشقی سفید باشه رنگ مشکی تو عزاها میپوشن رنگ آبی توی آسمون باشه s@rv |
|
| |
|
پنجشنبه 28 آبان ماه سال 1388 |
|
نیست داروئی |
من ره میخانه را گم کرده ام بی خبر من مست دنیا گشته ام گر گناه است بشکنید این جام را چون نمیدانید که من دیوانه ام درمحاکم حکم زندانم دهید حد زنید شلاق برجان وتنم درمیان عاشقان دارم زنید چون نگویم راز این می خوردنم من تهی دستم از مهرو وفا ابلهی باشداینجا بودنم صید ازصیاد نالد من زدل کی توانی دید این رنج وغمم ای طبیب من عاشقی بیگانه ام هیچ داروئی نباشد ازبرای مشکلم گر طبیبی درداورا چاره کن دروصالش ناتوان گشته دلم مست ومی خوردن شب وروزم شده نیست دا روئی بجز می خوردنم s@rv |
|
| |
|
پنجشنبه 28 آبان ماه سال 1388 |
|
آخرنباشد |
ما خود گم شدیم درکارزار خویش کس نیست که بپرسددگر بارحال ما هرکس رسید طعنه مستانه میزند روزی رسد که دنیا بگرددبه کام ما؟ خوش باشی وامید هرجا که میروی آخر نباشد چنین روز وروزگار ما s@rv |
|
| |
|
چهارشنبه 13 آبان ماه سال 1388 |
|
تولددرسکوت |
برای آنها که تولد خودرا گم کردند دیشب درسکوت تولدم بود تنها من بودم ویک شمع نیم سوخته بود شمعی که برای تاریکی شبهایم بود جای تو هم آنجاخالی بود کیک وشیرینی تولدم یک تکه نان بود روی اون باشکر وروغن تزئین شده بود نمیدانی چه زیبا بود بخود میبالیدم که امشب جشن تولدم بود اما میهمان من تنها گربه خانه بود پشت سرهم برای کیک میومیو میکردهمش تو چرت بود سگ همسایه هم دعوت داشت اما نیامده بود آخه او ازشیرینی متنفر بود راستی میوه هم زیادبود چند تا ترب سیاه وقرمزکه باسبزی تزئین شده بود قناری همسایه هم آهنگ تولد برایم خوانده بود دکور اطاقم هم دود هیزم بود آخه هوا خیلی خیلی سردبود مانند هاله ماه سقف اطاق را زیبائی داده بود همه رویا بودو خیال اما دلم درانتظار تو بود آخر شب همه رفتند وشمع هم سوخته بود تنها من ماندم با یک اطاق که پرازدود بود واینهمه میوه شیرینی که روی دستم مانده بود وجای تو که هم چنان خالی بود s@rv ما شمع مرده ایم درگور عشق خود – پروانه نیستیم که هرسو گذر کنیم |
|
| |
|
چهارشنبه 13 آبان ماه سال 1388 |
|
بقیه نبودن |
یکی بود بقیه نبودن پس کسی نبود حرفتو گوش بکنه با خودم حرف زدم شاید خودم دردمو بدونم اما یکی اومد گفت این همون دیونست s@rv |
|
| |
|
چهارشنبه 13 آبان ماه سال 1388 |
|
فرشته مهربانی مادر |
مادرم امیدشب های سیاهم مادرم ای عشق پاک وباصفایم ای نگین انگشتر این دست هایم ای که تنهائی نشستی درکنار غصه هایم ای که ازداغ برادر داغ دارد سینه هایت در سیاهی ها نشینی تا نبینم اشکهایت ازبرایم هم برادر بودی و من درکنارت من که گم گشتم درون غصه هاوقصه هایت ازغم همسر نداری طاقت این زندگانی با همه آشفتگی تنها کنار من بمانی من که از داغ برادر تاب تنهائی ندارم ای که درسختی مرا هم سازهم آواز بودی طاقت این اشک وغمهایت ندارم غیرتو دیگر دراین دنیای فانی کس ندارم گر بمانی پیش من دیگر تمنائی ندارم چون نباشی جز فغان وناله ام کاری ندارم سوختم زین دردو غمهای زمانه بی تو گرمی نیست در این آشیانه درکنار هم برادر با پدر درخواب هستند شادمانه هردو رفتند این منم ماتم نشستم درکنارت کنج خانه ازخدا خواهم که درپیشم بمانی درغم وشادی کنار بسترسردم بخوانی سربه دامانت نهم چون سالهای نوجوانی قصه عشق جوانی با پدررا ازبرای من بخوانی s@rv |
|
| |
|
دوشنبه 11 آبان ماه سال 1388 |
|
انتظار دیگری بود |
هفته ئی بگذشت هفته دیگر رسید بازهم خاموش بود کاشانه اش بی خبررفت و نبودش یک نشان تا که پرسم حال او درخانه اش دوستان آگاه ازاحوال او آشنایان باخبر ازرفتنش هرکجا میشد برایش درزدم دوستان ودشمنان راسرزدم بی مروت ها که میدانند حال زارما لب نبگشودند ومن ماتم شدم آنشب ازنزدیک خانه ردشدم خانه روشن بود من پنهان شدم اونشسته درکنار پنجره من زشادی هم چو گل خندان شدم صبرکردم تارسدروز دگر تاروم بادسته گل من دیدنش درزدم بااظطراب ودلهره درچوواشد شادوخندان دیدمش لیک اودرانتظار دیگریست تامرادیدخنده برچید ازلبش من نشستم اونشست درگوشه ای شاد بودم چونکه سالم دیدمش هردوساکت گم شدیم درحال خویش وقت چون بگذشت رفتم ازبرش بانگاهی سرد همراهی نمود انتظاردیگری بود انتظارمن نبود تاوداع کردم زچشمش گم شدم سجده کردم من که اودرخانه بود اونپرسیدم که بازآیم دگر ؟ من برای او چویک بیگانه بود بازخوشحالم که سالم بودوشاد گرچه بامن یک دمی خندان نبود s@rv |
|
| |
|
سه شنبه 5 آبان ماه سال 1388 |
|
یک نامه |
|
|
| |
|
دوشنبه 4 آبان ماه سال 1388 |
|
تو برو |
تو برو تا که بدانم رفتی تو برو تاکه بدانم زین پس تنهایم تو برو اشک مرا د یده مگیر من نخواهم که بمانی تو برای دل من من نخواهم تو بسوزی برمن من نگویم تو برای د ل من قصه بگو قصه ما به تمامی برسید بحث ناگفته ما گشت تمام تو برو من نگویم که به پای کفنم گریه بکن حیف باشد که زچشمان تو باران بارد تو برو درپی شمع دگری نه بمان دربرخا کستر من تو برو بگذار که ابر ازبرای دل من گریه کند تا تو گریان نشوی ازبرمن تو برو تاکه بدانم رفتی s@rv |
|
| |
|
دوشنبه 4 آبان ماه سال 1388 |
|
تا نفس دارم |
خیالی نیست پرواز دگر دارم برای دیدنت عشقی به سردارم نمیدانم که این ره تا کجاباشد دلی بیتاب برای دیدنت دارم گناهم چیست هم رازتوگشتم من برای عشق تو صدها سخن دارم اگر طالع بودکارم به دنبال تو میگردم به هرجا شدروم تاجان به تن دارم همیشه موسم گل پیش من بودی فغان ازدوریت دراین جهان دارم گرفتارتو ام با عشق واحساسم نمیدانی که من شور دگر دارم زهجر تو دراین وادی گرفتارم قفس را باز کن تا من نفس دارم s@rv |
|
| |
|
جمعه 1 آبان ماه سال 1388 |
|
آب ودونه |
امشب که بابا برگشت خونه بازهم قناریها براش آواز میخونه منتظرند بابا بهشون اب بده ودونه بابا غم میگیردش وقتی قناری میخونه آخه دست بابا بازم خالیه شکم بچه هم حالی به حالیه مادری نیست که غم شون و بخوره دستی به سروصورتشون بکشه غصه شون بخوره اونا ازیه طرف غم بی مادری دارن ازاین طرف هم دردشکم خالی دارن امروزم باز بابا بیکار بوده برای یه پول سیاه تو خیابونا انتظار بوده بابا دیگه خسته شده . بابا دل شکسته شده میشینه یک گوشه ماتم میگیره کوچیکه براش بهونه میاره بابا ازغصه نگاهش میکنه از ته دل واسه او تنها یه آهی میکشه آخه اون بچه به امید نونه غصه خوردن برای اون نون نمیشه بابا دستی به سروروش میکشه بازم ازخونه بیرون میزنه شاید این آخرشب لقمه نونی ببینه توی این ظرفهای آشغالی که گوشه خیابونه s@rv |
|
| |
|
دوشنبه 27 مهر ماه سال 1388 |
|
مرگت باد : RONJ |
زکوه ُرنج بیزارو نزارم برادر را گرفت تا من بمانم تو رنگ مادر خود را ندیدی زرنج دوری او بیقراری ولی من با برادر خو گرفتم میان شعر او ماتم گرفتم به کوه وقله ها پا می نهادیم سرود عشق کوهستان بخواندیم بدست خود برادر خاک کردم میان دوستان فریاد کردم برو ای قُله رنج مرگ بادت برادر را گرفتی ننگ بادت همیشه اسم تو درشعر او بود ندانسته اسیر نام تو بود s@rv |
|
| |
|
یکشنبه 26 مهر ماه سال 1388 |
|
رسوا |
بازهم سنگی به قلب من زدی قلب من بازیچه نیست قلب من ویرانه ایست قلب من دردست تو ویرانه شد شورعشقت دردلم بیگانه شد هم شکستی هم گسستی آتش عشق مرا ظلم عالم برتوباد دل نداری آنچه داری تو. فقط بازیچه است عشق تو مانند یک دیوانه است شور وشیدائی ندارد قلب تو چون شده بازیچه احساس تو اشک وغم دادم برای راه تو هجروروسوائی کشیدم پای تو من ندانستم که تودیوانه ای با نوای عاشقی بیگانه ای من ندانستم که عشقت عشق نیست مهرتودربست نیست آنچه داری یک دل سنگی بود باهوس دامان هر عشقی رود کام دنیا چون گرفتی میروی دیگری باعشق خودرسوا کنی خود ندانی میشوی رسوا دراین دنیای خود ننگ وبدنامی زنی برنامو بردامان خود s@rv |
|
| |
|
یکشنبه 26 مهر ماه سال 1388 |
|
تا به کی |
یکی بود یکی نبود همه چی تنهائی بود آخه تنهائی چیه غم ما دست کیه دیگه من خسته شدم مرغ پر بسته شدم کسی یادم نکنه دنیا شادم نکنه دیگه فریاد میزنم با کی من حرف بزنم غم نشسته تو دلم باطل و بی حاصلم شب و روز من سیاه عمر من گشته تباه جسم من خسته شده در به روم بسته شده درد واین ناله من شده همسایه من تا به کی غم بخورم من که عشقی ندارم s@rv |
|
| |
|
سه شنبه 14 مهر ماه سال 1388 |
|
کوس رسوائی |
من تورا برای خود نشان کردم این تلاش سالها جست وجوی من بود ازتمام روزنه ها گذشتم کوچه پس کوچه ها به دنبال تو گشتم تا عشقت را دردل نشاندم آنچنان که باغبان نهالی درباغچه میکارد آنچنان که شمعی ازگزند باد دور میدارد وسایه بانی که شراره آفتاب را بشکند تااین نهال غنچه وگل گردد که طبیعت اززیبائی رخش حیران شود وامروز من هستم وتو با یک دنیا ناگفته هاکه دردل داریم باید شکست این حباب را وگفت آنچه که هست ازعشقی که سالها درپس ابرپنهان ماند تا امروز که درپهنای آسمان گسترد شد وکوس رسوائی آن برسربازار زده شد اما عاشقان دانند که این عشق همچنان پابرجاست وشورش که هاله ها را روشن میسازد آن چنانکه ماه... s@rv |
|
| |
|
یکشنبه 5 مهر ماه سال 1388 |
|
توگریه نکن |
من که امروز شرمنده شدم این همه اشک مریز حیف این چشم سیاه تو که باران بارد غصه کم خور چه شده ؟ عشق تو مردهمین!!! که نباشد دگر این رسوائی چه شدامروز کنارم هستی؟ چه شده آمدی تا قبر مرا پاک کنی؟ چه گلی آوردی سبزو شاداست بسان دل تو گل مریم . گل رنبق . گل یاس گل رسوائی من را چه شده؟ برو ازقبر برو دور بشو برو درفکر گناه دگری برو آماده بکن قبر سیاه دگری نه برای تو برای دگری که چومن عاشق وشیدای تو شد تو شکستی دل من تو ربودی همه پیکر من تا که من خاک شدم حال اینجا تو نشستی چه کنی؟ آمدی گریه کنی؟ گریه ازغصه ندارد چشمت گریه ازرشک ندارد اشکت تو برو گریه نکن چشم خود درغم رسوائی من خسته نکن چه سخنها گفتم چشم تو ساحر من شد دل من واله تو ناز آلوده نگاهت منو حیران تو کرد مست بودم که مرا خواب توکرد ریشه ازبن ببریدی که نباشد رشدی تا که امروز به جرم گنهی خاک شوم راه تو باز شود ازبرای نگاه دگری....!!! s@rv |
|
